» Strona Główna » Sytuacja kobiety na przełomie wieków » Kobieta w starożytnych Indiach

Kobieta w starożytnych Indiach

Al-Fidja –jedna ze świętych ksiąg, stanowiących podstawę religii brahimickiej, zawiera w swej treści następujące kwestie związane z kobietą:

‘Religia brahimicka podzieliła kobietę i mężczyznę ze względu na wartości ludzkie i inne prawa; pozbawiała kobeitę odpowiedzialności cywilnej, co sprawiło, że była pod kontrolą i panowaniem mężczyzny we wszystkich etapach jej życia. Według ustanowionych przez ‘Manu’ praw, kobieta w każdym etapie jej życia nie może decydować ani czynić według własnej woli, nawet w przypadku spraw dotyczących jej domu. Wynika to z tego, że w dzieciństwie podlega ona ojcu, w młodości zależna jest od męża a po jego śmierci podlega stryjom. Jeśli zaś nie ma stryjów staje się własnością władcy. Świadczy to o tym, że kobieta w starożytnych Indiach w całym jej życiu nie posiadała prawa do wolności, niezależności i wolnej woli’.

Cytat z książki „Święte księgi w poprzednich religiach”, str. 168 - Ali Abdelłahed Łafi.

‘Sytuacja kobiety w społeczeństwie indyjskim była podobna do sytuacji niewolnicy, gdyż pozbawiona własnej woli podlegała całkowicie mężowi, który łatwo mógł ją stracić podczas gry hazardowej’. Cytat zaczerpnięty z historii Maha Baharat (Wielka indyjska rzeź)

Po śmierci męża indyjska kobieta ani nie mogła wyjść za mąż ani w ogóle nie miała prawa do życia i dlatego w dniu śmierci jej męża palono ją wraz z nim na jednym palenisku. Indyjskie księgi religijne mówią, że najlepsze dla żony jest rzucenie się na drewno przygotowane do spalenia jej zmarłego męża. Ceremonia palenia odbywa się w ten sposób: Kładzie się na drewnie zwłoki męża, do których podchodzi wdowa z zasłoniętą twarzą. Następnie wyższy kapłan zdejmuje z jej twarzy zasłonę, a następnie ona sama zdejmuje z ciała biżuterię, ozdoby i rozdaje je bliskim, po czym rozplata swoje warkocze i kapłan biorąc ją za rękę trzy razy okrąża drewno. Po tych czynnościach kobieta siada obok zmarłego, podnosi jego nogę w kierunku swojego czoła na znak poddania mężowi następnie siada obok głowy zmarłego i swą prawą rękę kładzie na nim.

Na koniec podpalone zostają zwłoki jej męża wraz z nią, co według indyjskich ksiąg oznacza długowieczne życie małżonków w niebiosach trwające 35 milionów lat... Spalenie kobiety oznaczać ma oczyszczenie jej męża oraz rodziny jej matki, ojca i męża z wszystkich grzechów oraz spowodować, iż będzie należała do czystych i szlachetnych kobiet, których imiona będą wysławiane. Te praktyki zostały dość rozpowszechnione w Indiach, gdzie w okresie dziesięciu lat, czyli od 1815 do 1825r. spalono blisko 6 tysięcy kobiet. Kontynuowano tę praktykę do końca siedemnastego wieku, lecz później zaprzestano jej z powodu znienawidzenia przez kapłanów indyjski ich religii.

Dowodem na poniżenie kobiety i jej dramatyczną sytuację w religii hinduskiej ówczesnych czasów jest następujący fragment z prawodawstwa hinduskiego:

‘Ani przeznaczenie, ani wicher, ani śmierć, ani piekło, ani jad, ani węże, ani ogień nie mogą być gorsze od kobiety’. Cytat z książki „Cywilizacja Arabów”, Dr.G. Lebon. Kobieta indyjska czasami miała wielu mężów, czyli w tej sytuacji niewiele różniła się od prostytutki.